កំហុសខ្ញុំ
ឆើតក៏ស្រែក៖ "ពស់! ពស់!" ។ តី និងណាល់ខ្លាច ហើយរត់យ៉ាងលឿន ។
ឆើតពោល៖ "ខ្ញុំនិយាយលេងទេ ពស់ជ័រទេតើ!" ។
បីថ្ងៃក្រោយមក ឆើត តី និងណាល់បាន
ទៅសាលារៀន។ ឆើតស្រែក៖ "ពស់!
ពស់! ជួយផង! ជួយផង!" ។