ព្រះចន្ទអឹមអៀន
ព្រះចន្ទមួយវង់កំពុងរះឡើង ។
ព្រះចន្ទងាកទៅស្តាំ ឃើញផ្កាយមួយក្រុមកំពុងប្រឡែងគ្នាលេងយ៉ាងសប្បាយ។
ព្រះចន្ទងាកទៅឆ្វេង ឃើញផ្កាយមួយក្រុមទៀតកំពុងនិយាយគ្នាលេងយ៉ាងសប្បាយ។
«ពួកគេលេងជុំគ្នាសប្បាយដល់ហើយ! ខ្ញុំអត់មានគ្នាលេងជាមួយគ្នាទេ»។
«ចុះបើខ្ញុំទៅសុំពួកគេលេងដែរ? » ព្រះចន្ទរំកិលខ្លួនបន្តិចម្តងៗទៅរកហ្វូងផ្កាយ។ ក្រោយមក ព្រះចន្ទឈប់នៅមួយកន្លែងវិញ។
«តើពួកគេនឹងលេងជាមួយខ្ញុំដែរឬទេ បើខ្ញុំមានរូបរាងធំខុសពីពួកគេបែបនេះ? តែយ៉ាងណាខ្ញុំសាកទៅសិន! »
ព្រះចន្ទរំកិលទៅមុខបន្តទៀត ហើយនៅមួយកន្លែងម្តងទៀត «ចុះបើពួកគេមិនចង់លេងជាមួយខ្ញុំ?» ព្រះចន្ទក៏នឹកឃើញវិធីមួយ។
ព្រះចន្ទបានយកជក់ពណ៌ខ្មៅមកគូរលេងលើខ្លួន។
គេសរសេរពាក្យ «សួស្តី» គេលុបចេញវិញ។
គេគូររូបផ្កាយលើខ្លួន។ តែគេលុបវិញ។
គេគូរលុបៗ ខ្លួនឡើងប្រឡាក់ប្រតាក។
«មើលទៅពួកគេរវល់លេង គេមិនបានឃើញខ្ញុំទេ។
ខ្ញុំទៅងូតទឹកសំអាតខ្លួនចេញសិន» ។
រំពេចនោះស្រាប់តែមានសំឡេងនិយាយឡើង៖
«តើរូបនៅលើព្រះចន្ទជារូបអ្វី?» ព្រះចន្ទងាកមក ឃើញក្រុមផ្កាយមកជិតខ្លួនមិនដឹងតាំងពីពេលណា។​
ព្រះចន្ទញញឹមទាំងអឹមអៀននិយាយ៖ «សួស្តី!»។ ផ្កាយញញឹមតប។ ព្រះចន្ទសួរបន្ត៖
ផ្កាយសើច៖ «សួស្តី! ពួកយើងកំពុងតែលេងជាមួយគ្នាហើយទេតើ!»។​
ផ្កាយផ្សេងសួរបន្ត៖ «តើរូបនៅលើខ្លួនឯងជារូបអ្វី?»
ព្រះចន្ទតប៖ «ពួកឯងទាយទៅ!» ក្រុមផ្កាយនាំគ្នាទាយ៖ «ខ្ញុំថាអក្សរ?»​
«មិនមែនទេ!​ មើលទៅដូចជារូបពួកយើង!» «មិនមែនទេ មើលទៅដូចរូបទន្សាយ» «ព្រះចន្ទ ប្រាប់ពួកយើងមក តើរូបនោះជារូបអ្វី?»​
ព្រះចន្ទតបទាំងអេះអុញ៖ «ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ! ខ្ញុំចេះតែគូរលេងៗទៅ»។ ផ្កាយទាំងអស់នាំគ្នាសើច។
«ឣុីចឹងឯងទាយពួកយើងវិញម្តង!» ថាហើយផ្កាយក៏ផ្គុំជារូបផ្សេងៗ។
តាំងពីពេលនោះមកព្រះចន្ទ និងផ្កាយលេងជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។